กาลครั้งหนึ่ง….

https://scontent.fbkk7-1.fna.fbcdn.net/v/t34.0-12/16117249_1407028405995823_320912664_n.jpg?oh=879dceee794f13f66192496ee0b3a168&oe=5883238C

 

กาลครั้งหนึ่ง….

  เมื่อได้ยินประโยคหนึ่งแว่วเข้ามาในหู “พวกเราจะไปจัดกิจกรรมวันเด็กสัญจรตะลอนดอย” สิ่งแรกที่คิดถึงคือชีวิตการเป็นอยู่ของเด็กๆ บนดอย ถ้าจะกล่าวถึงชนบทแต่เดิมเราก็จะคิดถึงหมู่บ้านที่ห่างไกล อยู่นอกเมืองอาศัยอยู่ตามหุบเขาลำเนาป่า มีความเป็นอยู่อย่างเรียบง่าย พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ขาดแสงสีแห่งความสิวิไลทั้งหลาย ชีวิตแวดล้อมไปด้วยทุ่งนาป่าเขา ทำงานเพื่อพออยู่พอกิน แบ่งปันกับเพื่อนบ้านตามกำลังที่มี

การเดินทางที่มีเส้นทางยาวไกลได้สร้างมิตรภาพ ความสัมพันธ์ และความผูกพันระหว่างกันขึ้นมามากมาย  ท่ามกลางความวุ่นวายของถนนในเมือง มีรถกระบะบรรทุกเสบียงยังชีพไว้เต็มคัน แล่นไปตามเส้นทางลาดชันถนนลูกรังฝุ่นตลบตลอดทาง  สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้  หมู่บ้านบนเขา ไม่มีไฟ ไม่มีน้ำประปา แต่ชาวบ้านทุกคนสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งอะไรไปมากกว่าการพึ่งพาธรรมชาติ

กิจกรรมวันเด็กที่แรกคือ โรงเรียนห้วยศาลา อ.แม่อาย ผ่านพ้นไปด้วยความสนุกสนาน คืนที่สองพวกเราไปนอนค้างกับชาวบ้านบนเขา ณ. ศูนย์เด็กด้อยโอกาสถ้ำผาน้อย ชาวบ้านที่นี่ปั่นไฟใช้เอง 6 โมงเย็น – 3 ทุ่ม หลังจากนั้นไฟจะดับอัตโนมัติ ทำให้คืนนั้นต้องเข้านอนเร็วไปโดยปริยาย การเดินทางของพวกเราในฐานะครูบ้านนอกโดยรถกระบะหนทางค่อนข้างลำบาก สลับกับทิวทัศน์ขุนเขาสองข้างทาง เมื่อพวกเราไปถึงภาพความสวยงามของหมู่บ้านเล็กๆบนเขา วิถีชีวิตเรียบง่าย ความใสของเด็กๆที่นั่น ก็ทำให้หายเหนื่อย คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงโต ขึ้นที่สันเขาหน้าหมู่บ้านสวยงามมาก บ้านห้วยห้อม เป็นโรงเรียนที่ 3 ที่พวกเราไปจัดกิจกรรมวันเด็กเย็นของคืนวันที่สาม ไปถึง ชุมชุนชาวไทยภูเขา หมู่บ้านแม่ฝางหลวง เด็กๆ มารอต้อนรับกันเยอะมาก ตกเย็นครูและเด็กๆในหมู่บ้านพาพวกเราเดินไปเล่นน้ำที่ลำห้วย ด้านล่างหมู่บ้านกันอย่างสนุกสนาน หมู่บ้านนี้เด็กๆและชาวบ้านไม่มีสัญชาติ พูดไทยได้น้อยมาก ใช้ความเข้าใจคุยกัน ภาษาไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพวกเราเลย เป็นอีกที่หนึ่งซึ่งรู้สึกประทับใจเด็กๆ และธรรมชาติที่นั่น รวมถึงความยากลำบากในการเดินทางไปถึง บวกกับทิวทัศน์สองข้างทางลูกรังสลับทิวเขาสวยงามมาก ช่วงบ่ายเดินทางไปโรงเรียนบ้านห้วยทราย เด็กๆ ที่นี่น่ารักไม่แพ้หมู่บ้านอื่นเลย คืนวันที่สี่ เดินทางไปพักที่โรงเรียนไร่ส้ม เป็นคืนสุดท้ายก่อนที่เราจะเดินทางกลับมูลนิธิ สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือประทับใจในตัวของครูดาวที่เป็นคนขยันอดทน และมุ่งมั่นทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อให้เด็กๆมีชีวิตที่ดีขึ้น ครูดาวเป็นผู้หญิงที่เก่งมากคนหนึ่ง อยากเป็นกำลังใจให้ครูดาวค่ะ

 

การที่เรามาที่นี่สิ่งที่พวกเราคิดก็คือการทำหน้าที่เป็นผู้ให้และได้มอบสิ่งดี ๆ ให้กับเด็ก ๆ และชาวบ้าน แต่เมื่อเราได้มาสัมผัสสิ่งที่เราได้รับกลับมานั้นยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่เราได้ให้พวกเขาไป จนกลายเป็นว่าพวกเราเป็นผู้รับเสียเอง ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพจากเด็ก ๆ และชาวบ้าน ความจริงใจและน้ำใจที่ใสสะอาด สิ่งที่ดิฉันประทับใจนั่นคือรอยยิ้ม สีหน้าและแววตา และสิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือน้ำใจของพวกเขา พวกเราไปพักอาศัยบ้านพวกเขา เขายิ้มแย้มให้การต้อนรับเป็นอย่างดี เขามานั่งพูดคุยกับพวกเราเกี่ยวกับชีวิตการเป็นอยู่ของพวกเขา พวกเขาเตรียมผ้าห่ม หมอน ที่นอนที่พวกเขามีอยู่ที่คิดว่าใหม่ที่สุดมาต้อนรับพวกเรา ถึงแม้เด็กบางคนเขินอายกับพวกเรา สาเหตุอาจเกิดจากภาษาของแต่ล่ะชนเผ่า แต่เราก็ยังสื่อสารกันได้ พวกเขาสามารถหยิบยื่นความรู้สึกพองโตให้หัวใจครูอาสาอย่างพวกเราโดยไม่รู้ตัว คิดถึงทุกรอยยิ้ม

มารีตาร์ หมัดอะด้ำ