นิราศนักศึกษาฝึกงาน

เด็กเอ๋ยเด็กดอย            นั่งคอยพี่ละห้อยคอยหา

เมื่อไหร่ของขวัญจะมา              อย่าช้าจัดไป บายใจจัง

              วันเด็กปีนี้  โอกาสดีได้ไปตะลอนดอย แจกของขวัญ ร่วมทำกิจกรรมสนุกๆ กับน้องๆ และทีมงาน  ประทับใจทุกที่ที่ได้ไป และประทับใจทุกภาพ ทุกบรรยากาศตลอดการเดินทาง  นับตั้งแต่ โรงเรียนบ้านห้วยศาลา พวกเราร่วมกันจัดซุ้มให้น้องๆ มีทั้งซุ้มโยนห่วง คีบลูกปิงปอง เหยียบลูกโป่ง และอื่นๆ แต่ที่ประทับใจที่สุดคือ ซุ้มเตะฟุตบอลลอดยางล้อรถ และตั้งของรางวัลไว้บนวงล้อ เพื่อดึงดูดความสนใจ มีเด็กๆมารอคิวเล่นเกมส์แถวยาว แสดงศักยภาพของตนเอง แต่ไม่นานของรางวัลก็หมดลงอย่างรวดเร็วมีของขวัญรางวัลแจกไม่อั้นสำหรับผู้กล้า น้องๆให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ส่วนพี่ๆก็ซัพพอร์ตสุดกำลัง  

C:\Users\Administrator\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_2975.jpg

       

 

          ออกจากโรงเรียนห้วยศาลา          เราก็มาถ้ำผาน้อยกันใช่ไหม

ให้ทายสิฉันจะได้นอนบ้านใคร               บ้านนั้นไงที่มีหนูตัวโตๆ

C:\Users\Administrator\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_3006.jpg

        วันนี้ตื่นเต้นจริงๆกับการผจญภัย เป็นคืนที่สองที่ไม่รู้จะต้องค้างคืนที่ไหน แล้วเห็นว่าไม่มีไฟ แล้วชีวิตจะเป็นอย่างไร แต่พอไปถึงพวกเราก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ทั้งอาหาร และที่พัก บางคนบอกว่าให้ห้าดาวสำหรับค่ำคืนนี้ เพราะพวกเราได้นอนบ้านของชาวบ้านที่เป็นชาวเผ่าไทใหญ่ เขาต้อนรับเราอย่างเป็นมิตร เตรียมทั้งที่นอน หมอน มุ้ง จัดมาให้เพียบเลย อีกทั้งตอนไฟมาพวกเขาพากันดูหนังที่ขับร้องเป็นเพลงของชาวไทยใหญ่ เราก็นั่งยิ้มไป เขาเปิดอะไร ฉันไม่รู้เรื่องเลย หลังจากนั้นไฟก็ดับ กลางคืนพวกเราหลับสบายมาก  แต่สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พวกเราก็สะดุ้งโหยง เมื่อมีแขกไม่รับเชิญวิ่งเข้ามาในมุ้ง สิ่งๆนั้นก็คือ “หนู”ตัวเบ้งๆเลยทีเดียว เพื่อนฉันถึงกับกรี๊ดอยู่ในลำคอ หลังจากนั้น เราก็ลุกขึ้นนั่งสบตากัน และทุกคนก็หลับต่อไปจนรุ่งเช้า สุดท้ายสิ่งที่ประทับใจที่นี่คือเด็กๆน่ารักมากทั้งเด็กเล็กๆและเด็กอนุบาล พูดจาไพเราะน่าฟังฉันจึงไม่พลาดที่จะเก็บภาพไว้เป็นความทรงจำ

ลาก่อนนะถ้ำผาน้อยคอยรัก        พี่จะกลับมาใหม่ในปีหน้า

ขออำลานี่จะพาไปห้วยห้อม                     เพื่อความพร้อมออกรถไหมเราไปกัน

 

        และแล้วฉันกับเพื่อนทีมสันทนาการก็ต้องออกจากถ้ำผาน้อยตั้งแต่เช้าเพื่อ ไปดูพื้นที่และจัดเตรียมความพร้อมสำหรับจัดกิจกรรมสันทนาการให้เด็กๆ พอไปถึงก็เห็นที่โรงเรียนมีการจัดกิจกรรมวันเด็กอยู่แล้ว แต่เราไม่รอช้า จึงร่วมทำกิจกรรมกับคณะครู ผู้ปกครองและน้องๆโรงเรียนบ้านห้วยห้อม

เสร็จห้วยห้อมเราก็ไปแม่ฝางหลวง             มันช่างหน่วงจิตใจฉันไม่หาย

บรรยากาศสดชื่นแสนสบาย                            แต่สุดท้ายดันลืมเกือกเพราะเลือกลืม

        ชอบบรรยากาศตลอดเส้นทางการเดินทาง มีทั้งภูเขา ท้องนา ลำธาร ยิ่งขึ้นดอยยิ่งสูง ยิ่งสวย และยิ่งหนาว เมื่อถึงที่พัก เรารีบเอาเสื้อผ้าอับๆไปตากเพราะมีแสงแดดยามเย็น ทันใดนั้นฉันนึกขึ้นได้ว่า “ลืมรองเท้าแตะคู่ใจไว้ที่บ้านสันมะกอกหวาน”(บ้านถ้ำผาน้อย) คิดแล้วใจหาย จนอยากจะตั้งชื่อทริปนี้ว่า “รองเท้าฉัน ที่สันมะกอกหวาน” แต่ไม่เป็นไร ที่นี่เจ้าของบ้านใจดี มีรองเท้าแตะให้ยืมใส่สีชมพูหวานฉ่ำเลย พอตกค่ำหลังประชุมงาน มีครูอาสาเล่ากันว่าชาวบ้านที่นั่นเป็นชาวลาหู่ ทำไร่ทำสวน อย่างถั่วแดง มีการเลี้ยงสัตว์ และล่าสัตว์เพื่อยังชีพ ดีใจที่ครั้งหนึ่งได้ไปสัมผัสวิถีชีวิตคนดอย และได้เรียนรู้วัฒนธรรม ประเพณีชนเผ่าลาหู่จากการเปิดเวทีพูดคุยในห้องเรียนเล็กๆ ณ ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” อ.ไชยปราการ จ.เชียงใหม่ แต่ค่ำคืนนั้นหนาวสุดๆ หนาวมากกว่าคืนที่ผ่านมา แม้มีผ้าห่มหนาๆก็ยังมิคลายหนาวได้เลย

       

        

        จากฝางหลวงไปห้วยทรายคล้ายเป็นลม    ขอยาดมสักดอกจะได้ไหม

หืดสักที สองที แล้วบายใจ                                ขึ้นรถไว ต่อไปห้วยทรายเอย

        บ้านห้วยทรายเป็นอีกหนึ่งภาพความประทับใจ ในบรรยากาศดี ท้องฟ้า และเมฆหมอกงดงามตา มีการจัดกิจกรรมเบาๆให้น้อง และแจกของรางวัล มีพี่ใจดีเลี้ยงขนม น้ำ ลูกชิ้น ทำให้เด็กๆและชาวบ้านห้วยทรายเอิบอิ่มด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แม้จะใช้ระยะเวลาสั้นๆในการร่วมจัดกิจกรรม

      C:\Users\Administrator\AppData\Local\Microsoft\Windows\Temporary Internet Files\Content.Word\IMG_3136.jpg

        ถึงแล้ว นี่หรือคือไร่ส้ม                   เรานั่งชมยามสายลมโชยพัดมา

ถึงเวลา เกากีต้าร์ นั่งร้องเพลง                    เสียงบรรเลงบทเพลงดังก้องไกล

        บ้านไร่ส้มเป็นที่สุดท้ายสำหรับการจัดกิจกรรมในครั้งนี้ แม้ว่าจะอ่อนล้า หมดแรงและบางคนถึงกับไม่สบาย แต่กิจกรรมยังต้องเดินต่อ เมื่อไปถึงที่พักก็ขนของลงจากรถ หลังจากนั้นพอมีเวลาให้พักผ่อน ร้องเพลง เล่นกีตาร์ บวกกับการได้เห็นวิวทิวทัศน์สวยๆ ทั้งผืนหญ้า ภูเขาสูงสลับซับซ้อน สระน้ำ ท้องฟ้า ช่างงดงาม ทำให้สนุก สดชื่นและผ่อนคลาย จากนั้นก็มีการรับประทานอาหารเย็น พอตอนค่ำมีการรวมตัวอีกครั้งเพื่อประชุม  และได้มีการเชิญครูดาวมาเล่าถึงเรื่องราวความเป็นมาของโรงเรียนในชุมชนแห่งนี้ จึงทำให้ทราบที่มาที่ไป รวมถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริง และทำให้รู้ว่าครูดาวมีความมุ่งมั่น อดทน และตั้งใจอย่างยิ่งที่จะช่วยเหลือเด็กที่ส่วนใหญ่เป็นผู้ไร้สัญชาติ ให้พวกเขาได้มีความรู้ อ่านออก เขียนได้ สามารถพัฒนาคุณภาพชีวิตของตนเองให้ดีขึ้นและให้สามารถพึ่งพาตนเองได้

 

กวี/ภาพ/เรือ่ง : แป้ง นักศึกษาฝึกงาน