ดอกไม้แห่งขุนเขา

การเดินทางของฉันได้เริ่มขึ้นแล้ว จากใต้สุดมาเหนือสุด ซึ่งเป็นความฝันของฉันมานานแล้ว เพราะอยากมาสัมผัสด้วยตัวของฉันเอง และอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆที่แตกต่างจากพื้นที่ หากไม่มีก้าวแรกก็จะไม่มีก้าวที่สอง และฉันคิดอยู่เสมอว่าแค่เรากล้าคิด กล้าทำ และทำด้วยใจจริง ถึงจะเจอกับอุปสรรคแต่เราก็สามารถข้ามผ่านอุปสรรคนั้นได้ สำหรับฉันแล้วหากยังมีความกลัวอยู่ก็จะทำให้ฉันต้องเสียโอกาสที่ควรได้รับ ดังนั้น ความกล้าเท่านั้นที่จะทำให้ฉันมาถึง ณ จุดนี้ได้

การเดินทางในครั้งนี้ ทำให้ฉันได้รับอะไรหลายๆอย่าง ซึ่งบางครั้งอาจเป็นสิ่งใหม่สำหรับฉัน และทำให้ฉันรู้ว่ายังมีเด็กบนดอยอีกหลายคนที่ยังรอเราอยู่ เพราะการเข้าถึงเด็กบนดอยเหล่านี้ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งยากลำบากมาก อาจจะเป็นเพราะระยะทางที่ไม่เอื้ออำนวย แต่ในขณะเดียวกันฉันและทีมงานครูบ้านนอกทุกคน ซึ่งมีเป้าหมายเดียวกัน คือ พร้อมที่ส่งมอบรอยยิ้ม ความสุข และของขวัญให้ถึงมือเด็กๆด้วยตัวเอง ซึ่งสำหรับฉันแล้วระยะทางไม่ใช่อุปสรรค หากเรามีใจสู้ มีความพร้อมและตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่

เด็กๆที่นี่น่ารักมาก คือ เมื่อฉันถึงสถานที่ที่จะจัดกิจกรรม เมื่อเด็กๆเดินผ่านฉัน เด็กๆก็จะยกมือและกล่าวว่า สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ และสิ่งที่ประทับใจมากที่สุดสำหรับฉัน การที่เด็กๆสวัสดีแล้วก็เรียกชื่อฉันว่า “ครูดาด้า” เพราะมีป้ายแขวนคออยู่ นี่เป็นสิ่งที่ฉันคิดอยู่เสมอว่าแม้ฉันไม่ใช่ครูที่ดีที่สุด แต่ฉันก็พร้อมที่จะเป็นผู้ให้มากกว่า และการที่เด็กบนดอยสามารถอ่านออก เขียนได้ ก็จะทำให้เด็กเหล่านี้สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข และสามารถเอาตัวรอดได้ และอีกหนึ่งความประทับใจ คือ ตอนที่จะแจกของขวัญให้กับเด็กๆจะต้องหาบัดดี้ของเราให้เจอ(บัดดี้คือน้องๆนั่นเอง)และฉันได้บัดดี้ 4 คน เมื่อเจอบัดดี้คนแรก เด็กก็ยิ้มดีใจ และยังถามฉันอีกด้วยว่า ครูดาด้าค่ะ ยังมีเลขอะไรอีกค่ะ?เดี่ยวหนูจะช่วยไปหาให้ค่ะ ในที่สุดก็หาจนครบแล้วฉันก็ไปรับของขวัญนำมาให้เด็กๆ  ซึ่งบรรยากาศตอนนี้ฉันเห็นเด็กๆมีความสุขและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แค่นี้ก็ทำให้ฉันมีความสุขแล้ว

ดอกไม้ที่เรียงรายตามพื้นดินยังคงความงามของมันโดยไม่ต้องแต่งเติมสิ่งใด เพียงแค่คุณใส่ใจโดยที่ไม่ก้าวไปเหยียบมัน และไม่ไปทำลายมัน เพื่อให้เราสามารถชื่นชมดอกไม้เหล่านี้ต่อไป ซึ่งดอกไม้ขาวงามเหล่านั้นเปรียบดั่งนักเรียนหรือเด็กดอย ที่มีหัวใจอันไร้เดียงสา ต้องการให้คนเข้ามาช่วยเหลือ มาให้รอยยิ้ม เพื่อต่อเติมแรงใจ ให้สามารถเป็นพลเมืองของสังคมได้อย่างสมบูรณ์

การแจกของขวัญที่บ้านฉัน(ภาคใต้)กับที่นี่(ภาคเหนือ)แตกต่างกันมาก ซึ่งบางครั้งอยากเป็นเด็กที่นี่เพราะอยากได้ของขวัญมากๆ ตอนแพ็คของขวัญฉันตกใจมากเพราะของขวัญ 1 ชุด มีของเยอะมาก ซึ่งจะเป็นสิ่งที่แตกต่างจากพื้นที่ แต่อย่างไรก็ตามเด็กที่ได้รับของขวัญต่างก็มีความสุข และส่งต่อรอยยิ้มอย่างเต็มเปี่ยม สิ่งเหล่านี้มีค่ามากและจะจดจำอยู่ในใจตลอดไป

เรื่องเล่าโดย : ดาด้า  รอมือล๊ะ  มะตือเงาะ