อนุชิต จันทร์สายทอง

บทความ

เรื่อง  …….อยู่ในใจ……

myhome_12 การเดินทาง คือ การเริ่มต้น และการเดินทางก็เป็นจุดเริ่มต้นของการแสวงหาจุดหมายของตัวเราเองที่ต้องการจะไขว่คว้า ดังนั้นเมื่อทุกคนต้องจะค้นหาหรืออยากได้อะไรสักอย่างในชีวิต  จึงคิดที่จะออกเดินทางตามหาความฝันที่ตัวเองอยากรู้ อยากพบเจอกับมัน และทำให้มักจะพบเจอมากมายหลายอารมณ์ที่เข้ามา ไม่ว่าจะเป็น รัก โลภ โกรธ หลง ที่จะตามมาในทุกๆการเดินทางของคุณ

ถ้าเปรียบการเดินทางของผมที่ได้พบเจอ ผมคิดว่ามันน่าจะเหมาะกับ “ความรัก”  และ “ความรัก” ทุกคนมีนิยามของความรักในรูปแบบของตัวเอง  นิยาม “ความรัก” ของผมนั้นคงเปรียบเหมือน ดอกไม้ ที่ตอนแรกต้องใส่ใจดูแลเพื่อให้มันงอกงาม สดใสและสวยงาม  เมื่อเวลาผ่านไปมันก็เหี่ยวเฉาตามการเวลา แล้วท้ายที่สุดก็ต้องตายลงไป ถึงมันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ยังมีสิ่งที่ทำให้เรานึกถึงได้เสมอ เช่น กลิ่นที่หอมของดอกไม้มันทำให้เรารู้สึกผ่อนคลาย  และยังมอบความทรงจำที่สวยงามให้เราได้เก็บไว้เสมอ และเมื่อตายไปก็กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ต้นอื่นอีกต่อไป  คุณอาจจะคิดว่ามันมีประโยชน์แค่ทำให้สวยงาม เพลิดเพลินตาและมีกลิ่นหอม  แต่ความเป็นจริงแล้วมันมีประโยชน์ที่มากกว่านั้นแฝงอยู่ในตัวมันเสมอ        การเดินทางของผมก็เช่นกันกับดอกไม้ที่ได้เปรียบเปรยไว้ในข้างต้น

ยกตัวอย่างการเดินทางของผมที่เปรียบเสมือน “ดอกไม้” เช่น การเดินทางที่ผมได้มาเป็นนักศึกษาฝึกงานที่ “มูลนิธิกระจกเงา จังหวัดเชียงราย” ตอนแรกคุณอาจจะคิดว่าเมื่อถึงเวลาฝึกงานไปที่ไหนก็ได้ เหมือนผมที่คิดไปที่ไหนก็ได้ที่ที่ไม่รู้จัก ที่ไกลๆบ้าน แต่เมื่อเรามาพบเจอกับมันแล้วมันแล้วช่างแตกต่างจากที่เรารู้ ที่เราคิดไว้  เพราะว่า ทุกคนในองค์กรแห่งนี้ พวกเขามาทำด้วยใจ ทำให้ผมเห็นถึงจุดเริ่มต้นเล็กๆนำไปสู่เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ของมูลนิธิกระจกเงาแห่งนี้ เริ่มต้นจากดูแลชาวบ้านที่ขาดแคลนในด้านต่างๆ ที่เกิดจากความผิดพลาดของรัฐบาลในอดีตที่ทำให้ชาวบ้านนั้น ขาดแคลนสิทธิต่างๆและกลายเป็นที่ไร้รัฐไร้สัญชาติ และทำให้มูลนิธิกระจกเงานั้นได้เข้ามาช่วยเหลือในด้านต่างๆเท่าที่จะช่วยได้ หลายรุ่น หลายคนที่เข้ามาสร้างหรือทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนเหล่านี้นั้นมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และเมื่อพวกเขาจากไปก็เหลือไว้ให้เห็นถึงความสำเร็จบางส่วน ที่พวกเขาหวังให้ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนเหล่นั้นดีขึ้น ผมก็เช่นกัน ผมก็อยากที่จะสร้างความงดงามเอาไว้ให้ระลึกนึกถึงในเมื่อผมนั้นจากไป เหมือนกับดอกไม้ที่งอกมางดงาม แล้วก็ตายไปแต่การตายนั้นก็ยังสร้างประโยชน์ไว้       ให้รุ่นต่อไปได้จดจำว่าคุณนั้นได้สู้เพื่อคนอื่น และไม่ได้ทำให้กับตัวเอง ไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง   เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตของเราที่ได้ทำเพื่อพี่น้องร่วมประเทศชาติ สู้เพื่อเพื่อนมนุษย์ ที่เกิดจากความผิดพลาดของรัฐบาลในอดีตที่ส่งผลมาสู่ปัจจุบันนี้

 

สุดท้ายนี้ถ้าเป็นคุณล่ะ คุณจะคิดยังไงกับการที่จะต้องช่วยเหลือ คนที่เราไม่รู้จัก ไม่ใช่ญาติพี่น้องของเรา         ไม่เคยที่จะได้เห็นหน้า ไม่เคยพูดคุยด้วยเลย  คุณช่วยจะคนเหล่านั้นหรือไม่ ? เพื่อที่จะทิ้งเรื่องราวเหล่านั้นไว้ให้คนอื่นได้จดจำ

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *